Αποψη

Τι να λέμε τώρα…

Διάβασα αυτές τις μέρες σε πολλές ιστοσελίδες και blogs, πως ζητάνε να καταργηθεί ο κανονισμός των εκτός έδρας γκολ ως αναχρονιστικός (με αφορμή τον αποκλεισμό της Αρσεναλ παρά το 0-2 στο Μονακό) και ένιωσα ότι πρέπει να τοποθετηθώ και εγώ, γιατί διαφωνώ με την άποψή αυτή.

Για την ακρίβεια είμαι διατεθειμένος να συζητήσω οτιδήποτε πέσει στο τραπέζι που μπορεί ως πρόταση να συμβάλει στη βελτίωση του ποδοσφαίρου. Θεωρώ, όμως, ότι το λαοφιλέστερο σπορ του πλανήτη πρέπει να αντιμετωπίσει ένα σωρό,
πραγματικά, σοβαρότερα θέματα πριν μπει σε τέτοιες λεπτομέρειες. Επειδή δεν είναι ο κανόνας του εκτός έδρας γκολ (away goals rule) το πρόβλημά του.

Το ψάρι βρωμάει απ’ το κεφάλι και τα κεφάλια του ποδοσφαίρου αποπνέουν δυσοσμία επί δεκαετίες. Κι αν το άρωμα του χρήματος εξουδετερώνει τις οσμές για όσους πλουτίζουν απ’ το «beautiful game», δεν σημαίνει ότι θα πρέπει όλοι εμείς οι υπόλοιποι να παρακολουθούμε με μανταλάκια στη μύτη.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει άμεσα, χθες, είναι να απαλλαγεί το άθλημα από στυγνούς οικονομικούς δικτάτορες τύπου Ζεπ Μπλάτερ ή και επίδοξους Ιζνογκούντ τύπου Μισέλ Πλατινί, όσο κι αν θλίβομαι που το λέω, ως λάτρης του Γάλλου την εποχή που μάγευε στο χόρτο. Ανθρώπους που δε δίστασαν να αναθέσουν κοτζάμ Παγκόσμιο Κύπελλο στο… Κατάρ – και μάλιστα να διεξαχθεί Νοέμβριο ως Δεκέμβριο! Αφού δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον καιρό, ας κάνουμε μπάχαλο το ποδοσφαιρικό καλεντάρι ολόκληρου του πλανήτη. Ανθρώπους που δε δίστασαν ν’ αποφασίσουν το Euro 2020 να μοιραστεί σε… 13 διαφορετικές χώρες, δηλώνοντας, μάλιστα, ευθαρσώς ότι θα γιορταστούν έτσι με ρομαντικό τρόπο τα 60ά γενέθλια της UEFA.

Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που ξεπούλησαν το ποδόσφαιρο στην τηλεόραση και στους μεγάλους χορηγούς, αδιαφορώντας για το ίδιο το ποδόσφαιρο. Χάρη στις επινοήσεις τους, το άθλημα που αγαπήσαμε όλοι ως το… δικαιότερα άδικο (ή το ακριβώς αντίθετο, αν προτιμάτε), αυτό που επέτρεπε σε όλους την ελπίδα στην έκπληξη, έχει καταντήσει το πιο προβλέψιμο. Απλά αναρωτηθείτε πότε είδατε για τελευταία φορά και πόσο συχνά βλέπετε πια εκπλήξεις. Σκεφτείτε πόσες και ποιες ομάδες κατακτούν τους τίτλους της Premiership, της Primera división, της Serie A. Δεν είναι και τόσο δύσκολο, τις βλέπετε ουσιαστικά κάθε χρόνο τέτοια εποχή στο UEFA Champions League…

Είναι η ίδια κάστα ανθρώπων, αυτοί που αποφασίζουν για τις τύχες του ποδοσφαίρου, οι οποίοι ονομάζουν «Λίγκα των Πρωταθλητών» ένα τουρνουά στο οποίο παίρνουν μέρος ακόμη και ομάδες που τερμάτισαν… τέταρτες στα εθνικά τους πρωταθλήματα. Ενα τουρνουά που λήγει στα τέλη Μαΐου και το επόμενο αρχίζει ένα μήνα μετά, με (ούτε έναν, ούτε δύο, αλλά) τέσσερις προκριματικούς γύρους μέσα στο κατακαλόκαιρο. Ενα τουρνουά που παρά (ή μήπως σε συνδυασμό με) το Financial Fair Play μετατρέπει τους πλούσιους σε πανίσχυρους και τους φτωχούς σε υποτακτικούς τους. Οι ίδιοι που εξαναγκάζουν τους «superstars» που αυτό το ίδιο σύστημα εκτρέφει να ξεζουμίζονται, δίνοντας 70-80 αγώνες τον χρόνο, διανύοντας ταυτόχρονα δεκάδες χιλιάδες χιλιομέτρων σε ταξίδια.

Δεν είμαι παράλογος. Δεν έχω την απαίτηση οι αρχές του αθλήματος να εξαλείψουν τη βία, τον ρατσισμό, τον παράνομο στοιχηματισμό. Αυτά είναι κοινωνικά προβλήματα που βρίσκουν πρόσφορο έδαφος εκδήλωσης σε ένα μαζικό κοινωνικό φαινόμενο όπως το ποδόσφαιρο. Εχω, όμως, την απαίτηση οι αρχές του ποδοσφαίρου να φροντίσουν για την υγεία και την πρόοδό του. Και αυτό δε γίνεται ούτε με ημίμετρα που επηρεάζουν ένα μικρό κλάσμα, μικρότερο κι απ’ το ποσοστό νικοτίνης στο τσιγάρο, των παιχνιδιών που διεξάγονται κάθε μέρα σε κάθε γωνιά της Γης, όπως οι πέντε διαιτητές στις διοργανώσεις της UEFA ή η Goal-line Technology στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Και σίγουρα δε γίνεται με την κατάργηση κανονισμών με τους οποίους, καλώς ή κακώς, είμαστε εξοικειωμένοι εδώ και δεκαετίες, όπως τα περισσότερα εκτός έδρας γκολ. Εκτός αν προτιμάτε ως εναλλακτική ένα επαναληπτικό ματς ή τα πέναλτι. Τότε ΟΚ, πάω πάσο. Ποιος ξέρει, ίσως μετά καταργήσουμε και τις ισοπαλίες…

Υ.Γ.: Αν το ποδόσφαιρο γενικά έχει ακόμη μια ελπίδα, για το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα φοβάμαι πως δεν υπάρχει καμία. Την ίδια εποχή που ο διαιτητής Δασκαλόπουλος καταλόγισε αυτό το πέναλτι σε βάρος του Παναθηναϊκού (ναι, του Παναθηναϊκού, όχι του… Αστέρα Μαγούλας), ο κατά τα άλλα σοβαρός και ελπιδοφόρος Στάικος Βεργέτης, προπονητής της πλέον ανερχόμενης δύναμης στη χώρα, άφησε εκτός αποστολής του Αστέρα Τρίπολης «για λόγους τακτικής» τον ίσως κορυφαίο παίκτη του στη σεζόν για το κατά τεκμήριο δυσκολότερο ματς, στον Πειραιά με τον Ολυμπιακό, στερώντας, μάλιστα, στον Γιάννη Γιαννιώτα μια μεγάλη ευκαιρία να τον δει ο Σέρχιο Μαρκαριάν, (που ευτυχώς αγνόησε και τον κάλεσε στην Εθνική). Τι να συζητήσουμε μετά;

Ο Αντιπαριώτης