Τελικά δεν βάζω μυαλό....

ΝΑ ΚΟΙΤΑΧΤΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ ΜΑΣ

                                                                                             

                                                                                              

   

Πολλές φορές συλλαμβάνω τον εαυτό μου να ζει μέσα σε μια ουτοπία. Να αναζητάει πράγματα που δεν είναι ρεαλιστικά και να εκφράζει ευχολόγια που δεν έχουν κάμια λογική μέσα στην ελληνική πραγματικότητα.

Εδώ και 20 χρόνια ασχολούμαι με τον αθλητικό ρεπορτάζ και από τότε που μπήκα στον χώρο, θυμάμαι τους ίδιους και τους ίδιους, προέδρους ομάδων, παράγοντες, προπονητές, ποδοσφαιριστές, πολιτικούς, φιλάθλους να κάνουν αναλύσεις επί αναλύσεων και να προτείνουν τρόπους για να βγει από την κρίση το ελληνικό ποδόσφαιρο και να σταματήσει η βία στα γήπεδα.

Το 2004 η Εθνική ομάδα πέτυχε κάτι που δεν θα συμβεί ξανά ποτέ στη χώρα μας, όσοι αιώνες και αν περάσουν. Συνομότησε το σύμπαν και
στην Πορτογαλία αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα. Ολοι είδαν τότε να ξεκινάει μια νέα εποχή, όλοι «μετέφρασαν» αυτή την επιτυχία ως ένα εφαλτήριο για να δούμε καλύτερες μέρες στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Μάταια όμως...

Εντεκα χρόνια μετά το έπος του Οτο Ρεχάγκελ και των παιδιών του, η εσωστρέφεια, ο χουλιγκανισμός, το παρασκήνιο και η μετατόπιση ευθυνών από μέτριους παράγοντες που ψάχνουν άλλοθι για να καλύψουν την ανεπάρκειά τους, έχουν πάρει κυρίαρχη θέση στο ελληνικό ποδόσφαιρο και δυστυχώς μια καλύτερη μέρα στο απώτερο μέλλον δεν φαίνεται.

Για πολλούς η εύκολη δικαιολογία είναι ότι «για όλα φταίει ο Ολυμπιακός, που δεν αφήνει κανέναν άλλο να πάρει πρωτάθλημα». Ωραία να συμφωνήσω πως και ο Ολυμπιακός έχει ευθύνη, αλλά μόνο αυτό είναι το πρόβλημα;

Ο Παναθηναϊκός τι επενδύσεις έκανε τα τελευταία χρόνια και τι χρονοδιάγραμμα έχει φτιάξει για το μέλλον; Γιατί δεν μπορεί να φταίει ο Ολυμπιακός που σε έναν όμιλο του Γιουρόπα Λιγκ με την Εστορίλ, την αποδυναμωμένη Αϊντχόβεν και την Ντιναμό Μόσχας πήρε συνολικά σε έξι παιχνίδια δύο βαθμούς. Ούτε να φταίει ο Ολυμπιακός όταν χάνει από τον ΟΦΗ στη Λεωφόρο.

Ούτε βέβαια φταίει ο Ολυμπιακός όταν ο Σαββίδης σκορπάει εκατομμύρια ευρώ (ή ρούβλια) για να πάρει στον ΠΑΟΚ τον παλαίμαχο Ρικάρντο Κόστα, τον υπέρβαρο Μαντούρο και τον πρώην παίχτη Μάρτενς.

Ούτε νομίζω πως φταίει ο Ολυμπιακός όταν ο Μελισσανίδης αποφάσισε να ρίξει την ΑΕΚ στη Γ’ Εθνική, γιατί δεν ήθελε να βάλει ούτε ευρώ για να πληρώσει τα χρέη της. Τίγρη, τσάμπα γίνομαι και εγώ πρόεδρος...

Ο Ολυμπιακός μπορεί να φταίει για αρκετά και εγώ είμαι ο πρώτος που λέω ότι πρέπει να πληρώσει, αν έχει ευθύνες. Αλλά πρέπει και ο καθένας να δει τη δική του ευθύνη και να μη ρίχνει λάσπη στον ανεμιστήρα, γιατί πλέον ο κόσμος δεν τρώει κουτόχορτο. Και πλέον πρέπει να κοιταχτούμε όλοι στον καθρέφτη μας.

Το ίδιο πρέπει να κάνει και ο νέος υφυπουργός Αθλητισμού, Σταύρος Κοντονής, που δείχνει να είναι μια από τα ίδια με τους προκατόχους του. Με αστείες αποφάσεις, όπως αυτή των κεκλεισμένων θυρών, τιμωρεί ομάδες όπως ο Πλατανιάς, η Ξάνθη, ο ΠΑΣ Γιάννινα και ο Παναιτωλικός, επειδή στη Λεωφόρο και στο ΟΑΚΑ, οι «γνωστοί – άγνωστοι» αποφάσισαν να τα κάνουν αισθητή την παρουσία τους, να μπουν στον αγωνιστικό χώρο και να βάλουν σε κίνδυνο τις ζωές των ποδοσφαιριστών.

Με τέτοιες αστείες αποφάσεις το πρόβλημα δεν λύνεται, αλλά διογκώνεται και δείχνει ότι και η νέα κυβέρνηση είναι είτε άσχετη, είτε αδύναμη να δει την αλήθεια κατάματα και να την αντιμετωπίσει.

Μόνο με αυστηρά μέτρα, με πολυετή φυλάκιση των δραστών και εξοντωτικές τιμωρίες των ομάδων, όποιες και αν είναι αυτές, είτε ο Ολυμπιακός, είτε ο Παναθηναϊκός, είτε η ΑΕΚ, είτε ο ΠΑΟΚ, με οποιοδήποτε πολιτικό κόστος, μπορεί να αρχίσει κάτι να γίνεται.

Και μόνο τότε μπορεί ο υγιής φίλαθλος κόσμος να μπει στη σκέψη να πάρει από το χέρι του παιδί του και να πάει στο γήπεδο. Ολοι ξέρουμε τι πρέπει να γίνει, όλοι θέλουμε ένα καλύτερο ποδόσφαιρο και κανείς δεν τολμάει να εφαρμόσει τα πρέποντα. Και βέβαια η ευθύνη είναι πολύ μεγάλη και για μας τους δημοσιογράφους, που δυστυχώς έχουμε χάσει τον δρόμο μας και έχουμε ξεχάσει ποια είναι η αποστολή μας....

Ομως και εγώ πάλι παρασύρθηκα και έκανα το ίδιο λάθος. Αρχισα να σκέφτομαι ουτοπικά. Τελικά δεν βάζω μυαλό....

 του Γιάννη Λάβδα