Του Χρίστου Γεωργούση

Μάρτης γδάρτης

Αργησε φέτος να ζεστάνει ο καιρός και ολόκληρος ο Μάρτης πέρασε με σύννεφα και ψύχρα, ενώ ο Απρίλης θυμήθηκε μόλις την ημέρα του Πάσχα τον ήλιο. Το καλό είναι ότι το νερό που έπεσε, ανέβασε την ένδειξη του βροχόμετρου πάνω από τα 600 χιλιοστά κατά μέσον όρο και λίγο απ’ αυτό κατέβηκε στις υπόγειες δεξαμενές να αναπληρώσει τις μεγάλες και αδικαιολόγητες σπατάλες τόσων ετών. Τα πηγάδια και οι πηγές ξαναζωντάνεψαν και  καταπράσινο χαλί σκέπασε τους λόφους της Πάρου και τις λαγκαδιές παντού. Ας ξαναθυμίσουμε ότι αν ο καιρός δεν «χαλάει», αν δεν έχουμε σύννεφα και

βροχές, η ζωή μας θα γίνει πολύ δύσκολη και πληκτική. Κάθε φορά που αλλάζει ο άνεμος τα κοράκια της τηλεόρασης φέρνουν την καταστροφή!

Συνέδριο για τις αποικίες

Τέταρτο διεθνές συνέδριο για τις αποικίες της Πάρου ετοιμάζεται στον «Αρχίλοχο» (12, 13, 14 Ιουνίου 2015) με τη συνεργασία και πάλι τριών φορέων. Του Δήμου Πάρου, του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας και του «Αρχίλοχου». Θυμίζουμε ότι τα προηγούμενα ήταν: α) Για το Παριανό μάρμαρο (Παρία Λίθος), β) για τον ποιητή Αρχίλοχο τον Πάριο και γ) για τον γλύπτη Σκόπα. Τα πρακτικά έχουν εκδοθεί και καλό θα ήταν να επιχειρηθεί μια συνοπτική παρουσίαση με σκοπό να δοθεί στα σχολεία, ώστε να έχουν περισσότερες πληροφορίες για την ιστορία του νησιού και να αντιμετωπίζουν έτσι τα ειδικά προγράμματα (project) που κατά καιρούς αναλαμβάνουν, αλλά και για να φτάνουν οι πληροφορίες αυτές σε πολλούς άλλους που ενδιαφέρονται.

Σπουδαίες πρωτοβουλίες

Πολύ σπουδαίο ήταν που συναντιούνται οι Παριανοί φοιτητές στην Αθήνα και αναλαμβάνουν ορισμένες πρωτοβουλίες. Χρειάζεται να επαινεθεί η προσπάθεια των Παριανών Συλλόγων και της Ομοσπονδίας τους, αλλά και του Αντώνη Νικ. Πατέλη (και όσων άλλων συνδράμουν) που έχει εμπνευστεί και αναλάβει τη σχετική δράση. Η Πάρος υστερούσε στον τομέα αυτό και δεν καταφέραμε τόσα χρόνια  να υπάρχει ένας Σύλλογος, μια άτυπη έστω ομάδα Παριανών σπουδαστών που θα αναλαμβάνει με άλλους ντόπιους Συλλόγους διάφορες πολιτιστικές δραστηριότητες. Παλιά υπήρχε ο δραστήριος Σύλλογος Κυκλαδιτών Φοιτητών, αλλά δεν έχουμε εδώ και καιρό ειδήσεις του. Αν αναληφθούν παρόμοιες πρωτοβουλίες σε κάθε νησί, ίσως θα είναι εύκολο μετά να υπάρξει μια πιο δυναμική εκπροσώπηση του σπουδαστικού κόσμου των νησιών. Η τρέχουσα πολιτική έφερε τόσα χρόνια μια απαξίωση του συλλογικού κινήματος, αλλά η ουσιαστική δημοκρατία αρχίζει από τα κάτω από την κινητικότητα και δράση των πολιτών. Ισως είναι ώρα να κινηθεί περισσότερο η νεολαία και όχι μόνο η σπουδαστική.

Θα κερδίσουν οι ομπρέλες;

Τι θα γίνει με τις παραλίες, θα τις κερδίσουν οι ομπρέλες, οι πολυθρόνες ή η Αυτοδιοίκηση θα βάλει μια τάξη ώστε να μην συμβαίνουν τα ίδια και τα ίδια κάθε χρονιά; Το Συμβούλιο Επικρατείας έχει κι άλλη φορά αποφανθεί, άλλο που συμμορφωνόμαστε μόνον όταν μας συμφέρει, κάτι συνηθισμένο στην Ελλάδα της ασυδοσίας. Το υπουργείο φαίνεται να έχει κατανοήσει ότι οι παραλίες έναντι πινακίου φακής έχουν παραχωρηθεί στη σύγχρονη απληστία και κάτι έχει αποφασίσει να κάνει, ώστε να περιοριστεί το κακό. Θα τηρηθούν τα 5 μέτρα που προβλέπονται από το κύμα για τις ομπρέλες ή θα έχουμε πάλι τα ίδια και μέσα στο κύμα θα σκοντάφτουμε πάνω σε άπειρες πολυθρόνες; Οι παραλίες ανήκουν στους πολίτες και η Αυτοδιοίκηση έχει νόημα να επεμβαίνει ώστε να διασφαλίσει την προσπέλαση στον καθένα και την προστασία τους και όχι να κλείνει τα μάτια στην παρανομία και την ασυδοσία. Κάποιο απ’ το συμβούλιο συνεπικουρούμενη από εθελοντές οικολόγους και το Λιμεναρχείο πρέπει να αναλάβουν το θερινό έλεγχο στις παραλίες που με τα μυαλά που κουβαλούμε δεν θα ζήσουν για πολύ ακόμα.

Γίνεται η ανακύκλωση;

Επανερχόμαστε στο μέγα θέμα της ανακύκλωσης. Γίνεται σωστά στην Πάρο, αδειάζουν οι κάδοι κι έχει ο δήμος κάτι να κερδίσει απ’ όλη αυτήν την υπόθεση ή τα γυαλιά, τα χαρτιά και τα μέταλλα πάνε πίσω πάλι στα σκουπίδια; Εχει αναλάβει κάποιος σύμβουλος υπεύθυνος, ώστε να γίνεται έλεγχος, να παρατηρείται η κίνηση, να σημειώνονται τα θετικά και αρνητικά και να ακολουθεί βελτίωση; Οι κάδοι των χαρτονιών είναι συχνά ανοιχτοί και τα χαρτιά βρέχονται και καταστρέφονται, ενώ κάδοι αλουμινίου είναι πολύ λίγοι. Η όλη λογική της ανακύκλωσης έχει σχεδιαστεί σωστά ή χρειάζεται να επιχειρηθεί κάτι καλύτερο; Τα καταστήματα λ.χ. μπορεί να αδειάζουν όπου θέλουν τα υλικά τους και να μην υποχρεώνονται σε τίποτα; Είναι ορθό να έχει μεταβληθεί η Παροικιά σε πόλη με κάδους παντού;

Μας έπνιξαν τα πλαστικά

Το έχουμε παρακάνει με τις πλαστικές σακούλες. Ισως πρόκειται για μια αποδοτική βιομηχανία και κάθε φορά στα ψώνια δίνεται μεγάλος αριθμός πλαστικών, τα οποία μετά επιβαρύνουν το περιβάλλον. Μάλλον έχουμε φτάσει στο απροχώρητο και πλαστικές σακούλες και άλλα είδη άπειρων πλαστικών μπορείς να δεις στους λόφους στις παραλίες, στη θάλασσα, στους χειμάρρους, στους δρόμους, στους θαμνότοπους. Κάτι πρέπει να γίνει μάλλον από τον δήμο ώστε να σταματήσει αυτή η αφθονία του πλαστικού. Μπορεί να αναληφθεί εκστρατεία από τους συλλόγους, ώστε να αντιμετωπιστεί έστω και μερικώς το μέγα ζήτημα με τη χορήγηση πάνινης σακούλας και να αποφεύγεται η υπερβολική ρύπανση.

Να προσεχθεί η Παροικιά

Η Παροικιά είναι η βιτρίνα της Πάρου και δεν αρκούν η Εκατονταπυλιανή, το Κάστρο και οι βρύσες της Μαντώς να αφαιρέσουν όλες τις κακογουστιές που με τον καιρό και την ανοχή την ασχήμηναν. Ο παραλιακός που ήταν κάποτε το καμάρι της πόλης έγινε ακαλαίσθητος χώρος στάθμευσης αυτοκινήτων και οι καταστηματάρχες έκαναν ό,τι μπόρεσαν για να προσθέσουν κακογουστιά στην εικόνα του. Οι προτάσεις προς τον δήμο και τους δημοτικούς συμβούλους είναι δύο: α) να δούμε μέχρι να υλοποιηθούν πιο μεγαλόπνοα σχέδια τι βελτιώσεις άμεσες μπορούμε να κάνουμε που να δίνουν προσωρινή λύση. Λ.χ. ένας διάδρομος στα βράχια με σανίδες για τον περίπατο κοντά στη θάλασσα, όσων δεν θέλουν να βαδίζουν μαζί με αυτοκίνητα και μηχανάκια ή ένα άλλο έξυπνο σχέδιο. β) Να γίνει συγκέντρωση όλων των επιχειρηματιών του δρόμου αυτού μήπως βρεθεί κάποια λύση για όλα αυτήν την κατάσταση με τους στεγασμένους με πλαστικά χώρους και τις πρόχειρες τέντες. Μπορεί έτσι να υπάρξει μια βελτίωση, ώσπου να επιχειρηθούν πιο αποφασιστικά μέτρα. Αλλιώς η διατήρηση της κατάστασης αυτής αφαιρεί ομορφιά από την πόλη και προσθέτει περιστασιακό και βραχυπρόθεσμο ατομικό όφελος.

Αγάπησα τους λυπημένους ανθρώπους

Παρά το κρύο του πεντάγνωμου Μάρτη και τα νάζια του κερασάρη Απρίλη ο ήλιος βάλθηκε εδώ και καιρό να βάφει με το αίμα του Αδωνη τις παπαρούνες και τα κόκκινα σκάρφια. Απ’ τα πανάρχαια χρόνια βάφτηκε και ο γρανάτης της Πάρου με το αίμα της γης στα ορυχεία του μαγγάνιου στα Θαψανά. Ηταν κατακόκκινος και κοιτάζοντάς τον ξεχάστηκα, έτσι που νόμισα πως είχε στερεοποιηθεί το αίμα μου.

Θα δούμε και θ’ ακούσουμε και θα μυρίσουμε τις πορφυρίδες όλες, ψάχνοντας και ματώνοντας. Λωτός ο πορφυρός, κοκκινάγκαθα, τα πορφυρά της δύσης και της ανατολής, χυμοί χρωμάτων για τα κόκκινα αυγά. «Ατένισα στο δειλινό σου ορίζοντα τους μεγάλους σταυρούς της ανθρωπότητας κι αγάπησα τους λυπημένους ανθρώπους που περνούν σιωπηλοί, λευκά ποίμνια σφραγισμένα στο μέτωπο με την κόκκινη βούλα». Οχι μόνο ο Ρίτσος αλλά κι εμείς τέτοιες ώρες  ας βάλουμε στο νου μας τους κατατρεγμένους όλους και τους αδικημένους, φεύγοντας όσο μπορούμε απ’ τα περίκλειστα κάστρα του εαυτού μας και τα υψηλά τείχη ασεβών εγωισμών. 

Μας σέρνουν τα πάντα των ημερών με  συνειρμούς πολύστροφους σε απροσδόκητους δαίδαλους. Ντυμένοι με πορφυρή χλαμύδα γιορτάσαμε και πάλι τη Σταύρωση και την Ανάσταση. Μακάρι η κοινή θλίψη και η χαρά που γεννά να αναβλύζουν φως έμπνευσης και δύναμη κατανόησης, ώστε κάθε φορά ξεπερνώντας τις συμβάσεις να αποστάζουμε περισσότερη σοφία και δικαιοσύνη.

Εκείνοι που έφυγαν, εκείνοι που χάθηκαν

Μέρες που είναι ας θυμηθούμε «εκείνους που έφυγαν, εκείνους που χάθηκαν μέσα στον ύπνο, τους πελαγίσιους τάφους». Ας θυμηθούμε όλους όσους αγαπήσαμε και έγιναν άστρα. Ο παλιός πολιτισμός κράτησε γιατί έτρεφε έναν σεβασμό στους νεκρούς. Το βασικό αυτό θεμέλιο εμείς οι νεότεροι το ξεχάσαμε, δεν βρήκαμε ακόμα τρόπο μιας καλύτερης επικοινωνίας, τα αφήσαμε όλα στις τελετές της εκκλησίας. Υπάρχουν και άλλοι δρόμοι, αλλά μας απορρόφησε τόσο η βιοτική μέριμνα και η μνήμη μας αδυνάτισε, ώστε η ίδια η ζωή έχασε κάτι απ' το κύρος της λάμψης της.

Λάμπρυνόν μου την στολήν

Κεκοσμημένος πάντα περιμένει κάποιος Νυμφώνας στα μέτρα σου κι αν η τελετή σε βρει ραθυμούντα οι λαμπάδες σβήνουν. Τρέχουν τα πράγματα γρήγορα, δεν τα προλαβαίνεις ή βιάζεσαι εσύ και τις πιο καίριες ώρες έχεις ταξιδέψει αλλού. Οσες θάλασσες και να περάσεις το άγνωστο λιμάνι είσαι εσύ, εσύ μένεις ο άξεινος πόντος, εσύ δεν βρίσκεις για την καρδιά σου παρήγορο λόγο, για τη δική σου θλίψη όλοι αυτοί οι ψαλμοί και η έκσταση. Τι έχει φταίξει δεν ξέρω, με τόσες καταιγίδες αγωνίας δεν βλέπεις καθαρά μπροστά σου. Οπως και να ‘χει μας προσπερνά η ζωή και καταλήγουμε ξένοι μαζί της, σαν να μην είναι το αίμα στις φλέβες δικό μας. Οσο και να λαμπρύνει τη στολή σου φωτοδότης άγιος, ο Νυμφίος θα περνά και θα μένεις έξω, αν  η ψυχή σου δεν γρηγορεί, αν δεν συγχρονίζεται ο σφυγμός σου με τον κυματισμό του κόσμου. Αναψε ένα κερί, άσε ν’ ανεμίσει μια μυσταγωγία ελπίδας, τα όσα περίμενες ίσως έρθουν από άλλο δρόμο, ίσως κάτι φέρνουν μυστικό οι νερόκρινοι του Απρίλη.

Θα μας βρει κατάμουτρα!

Απεβίωσε πριν ένα μήνα ο νομπελίστας Σουηδός ποιητής Τούμας Τρανστρέμερ. Πρόλαβε να μας προειδοποιήσει: «Κάποια μέρα η αλήθεια θα σας βρει κατάμουτρα». Για ποιους το είπε; Για ποιους μιλά ο ποιητής; Για ποιους είπε ο Ελύτης «Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων»; Μακάρι να τα πηγαίναμε καλά με την αλήθεια, να μην τη φοβόμαστε, να μην την κρύβουμε, να μην της αλλάζουμε κατά περίσταση πρόσωπο, να μην τη φτιασιδώνουμε με όλες τις κάλπικες μάσκες. Να μην ωραιοποιούμε την πραγματικότητα, αλλά να πραγματοποιούμε την ωραιότητα.

Τραγωδία προαναγγελθείσα

Δεν ξέρω αν θα τραγουδήσουν μια δική τους θρηνητική Οδύσσεια όσοι σωθούν απ’ αυτό το χαμό, απόκληροι, παρίες, πληβείοι του σύγχρονου κόσμου, αποσυνάγωγοι και μάρτυρες της απονιάς των ανθρώπων. Τι θα πουν για τη θάλασσα αύριο, γέφυρα προς το θάνατο, γέφυρα προς την ανάσταση και τη ζωή, κοιμητήριο για τόσες ψυχές που χάθηκαν και χάνονται, πέλαγος πένθους. Δεν ξέρω αν θα φέρουν μέχρι εδώ τα κύματα τις κραυγές του απόλυτου τρόμου απ’ τις μακρινές τους πατρίδες, τις ειδήσεις για το αίμα που χύνεται άδικα, τα τόσα που γίνονται και τα μαχαίρια συγγενών και αδελφών που διαρκώς ακονίζονται. Ποιες παλιές αμαρτίες πληρώνουν οι άνθρωποι, σαν να είναι αυτός ο κανόνας, η φωτιά, οι σφαγές και τα βάσανα, για να ξαναγυρνούμε πίσω στα μεγάλα κακά, μετά λίγα χρόνια ελπίδων, στην ατέλειωτη φρίκη. Δεν ξέρω αν πάνω απ’ αυτό τον καθημερινό θάνατο είναι να περάσει κάποια ειρήνη και γιατί η όποια γαλήνη απαιτεί τόσους ολέθρους. Δεν ήρθε η ώρα φαίνεται να καταλαγιάσει το κακό, να ημερέψουμε οι άνθρωποι με το πέρασμα του καιρού, να νοιαστούμε για τους άλλους. Αν ο Ομηρος βρήκε σαν παρηγοριά την Ιθάκη πριν χιλιάδες χρόνια, στις Οδύσσειες τώρα των ανθρώπων από τη μια είναι η θάλασσα με τα τέρατα, με τη Σκύλλα και τη Χάρυβδη αιμοβόρες πάντα και ζωντανές και οι αέρηδες του πελάγους ελεύθεροι να σκοτώνουν. Οι σύντροφοι αυτοί του Οδυσσέα, δραπέτες της φτώχειας, του μίσους και του πολέμου, δεν έφαγαν τα βόδια του θεού Ηλιου και ούτε άνοιξαν από απροσεξία τους ασκούς του Αιόλου. Οι Συμπληγάδες άλεσαν πολλά κορμιά ανθρώπων και οι Σειρήνες πολλούς κατασπάραξαν χωρίς να χορτάσουν. Σε κάθε ακτή σωτηρίας οι μνηστήρες έχουν στήσει καρτέρι και δεν γίνεται δυστυχώς όπως θέλει ο μύθος, έχουν πολύ αγριέψει οι άνθρωποι. 

Πάρος με πλούσια δράση

Συνεχίστηκαν και τον Απρίλιο στην Πάρο οι ενημερωτικές συναντήσεις (για την κατάσταση του Κέντρου Υγείας, για την αντιμετώπιση του κινδύνου της εγκατάστασης θηριωδών ανεμογεννητριών) και άλλες εκδηλώσεις μουσικού και επετειακού χαρακτήρα στη Μάρπησσα, την Αγκαιριά και στις Λεύκες.

Συνεχίστηκαν επίσης και οι σπουδαίες θεατρικές παραστάσεις. Η Πάρος μετά τόσα χρόνια πολιτιστικής δράσης έχει αποκτήσει πολυπληθές θεατρόφιλο κοινό αξιώσεων. Ευχόμαστε καλή συνέχεια.