Δεν καταλαβαίνω…

Του Δημήτρη Τζόβολου

Εννοείται, το να χτυπηθεί η τάξη των μισθωτών, των απλών εργαζομένων και των μικροσυνταξιούχων είναι βέβαια άδικο και ανάλγητο… 

Αλλά έτσι πλήττονται έμμεσα και οι άλλες τάξεις, οι μικρομεσαίοι κυρίως (απλοί έμποροι, μικροκαταστηματάρχες, επαγγελματίες κ.λπ). Ακόμα και η λεγόμενη πλουτοκρατία πλήττεται, όσο και αν αυτό είναι για εκείνους πιο ανώδυνο. Και αυτό γιατί απλούστατα, η μείωση μισθών και συντάξεων μειώνει την κατανάλωση, άρα τον τζίρο και τα κέρδη, που ήδη είναι εξαιρετικά μειωμένα μετά από τόσα χρόνια κρίσης… Και αυτό δεν αντέχεται…

Από την άλλη, αν δεν πειραχτούν οι μισθοί αλλά το βάρος πέσει στις τάξεις των «μικρομεσαίων» αστών, επαγγελματιών, εμπόρων, στελεχών επιχειρήσεων, με ακόμα βαρύτερη πάνω στην ήδη βαριά φορολογία ενώ ήδη η αγορά βρίσκεται στα όριά της, θα προκύψει αδυναμία πληρωμών των υποχρεώσεων, πληθώρα πτωχεύσεων, κατάρρευση της αγοράς, ένα σωρό απολύσεις... Στην ήδη αδύναμη εργατική τάξη θα προστεθούν ένα σωρό καινούργιοι πτωχοί, άνεργοι και αναξιοπαθούντες …

Αν πάλι αφήσεις αυτές τις δύο τάξεις αλώβητες, και στραφείς στους «έχοντες και κατέχοντες», τους βιομηχάνους και τους εφοπλιστές, στην «άρχουσα τάξη», και αναζητήσεις από εκεί τα χρήματα που σου λείπουν, τι θα πετύχεις άραγε; Αυτοί θα φύγουν, το Κεφάλαιο δεν έχει, δεν είχε ποτέ, πατρίδα, θα φτιάξουν τα εργοστάσιά τους αλλού, και θα αλλάξουν σημαία στα καράβια τους… Κατάρρευση της (όποιας) βιομηχανίας, των (όποιων) εξαγωγών, της ναυτιλίας… Καταιγίδα απολύσεων, ερήμωση των μικρών πόλεων που στηρίζουν μεγάλο μέρος της οικονομίας τους στα πέριξ εργοστάσια και βιομηχανίες, ή στο ναυτικό συνάλλαγμα…

Αδιέξοδο…

Ποια είναι ακριβώς η διαφορά, και τι συζητάμε τόσους μήνες; Τι προσπαθεί η κυβέρνηση, η κάθε κυβέρνηση, να σώσει; Μήπως απλώς τα προσχήματα απέναντι τους ψηφοφόρους τους, που έτσι κι αλλιώς θα τους ξαναχρειαστούν στο μέλλον; 

Οι νυν τους «μικρομεσαίους» και το (γιγαντιαίο) Δημόσιο, και οι πρώην τους «προύχοντες» και το κατεστημένο; Μήπως τελικά το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός; Αλλά ακόμα και μέσα σ’ ένα τέτοιο γ.......ο σύστημα, πώς σώζεται ένα απολύτως πτωχευμένο κράτος αν δεν του δώσεις χρόνο για να αναπτυχθεί, ή εναλλακτικά αν δεν του κουρέψεις το χρέος; Μήπως τελικά μας δουλεύουν; Τι μας περιμένει, έτσι κι αλλιώς, έτσι που τα κάναμε;