Συμμετοχή του Νίκου Μανιού ως κεντρικού ομιλητή στις εκδηλώσεις για την Εθνική Αντίσταση και τον Aρη Βελουχιώτη στη Δομνίστα Ευρυτανίας

       Κάθε Ιούνη το Τοπικό Συμβούλιο και ο Φιλοπρόοδος Σύλλογος Δομνίστας Ευρυτανίας διοργανώνουν εκδηλώσεις μνήμης αφιερωμένες στην Εθνική Αντίσταση. Φέτος οι εκδηλώσεις είχαν και μια ιδαίτερη αναφορά στον Aρη Βελουχιώτη λόγω της επετείου των 70 χρόνων από τον θάνατό του. Νέοι και

μεγαλύτεροι ήρθαν από πολλές περιοχές της Ελλάδας για να παρακολουθήσουν τις εκδηλώσεις. Την Κυριακή 7 Ιουνίου κατέθεσαν στεφάνι στο μνημείο της Εθνικής Αντίστασης ο Θωμάς Κώτσιας, βουλευτής Ευρυτανίας και ο Γεράσιμος Μπαλαούρας, βουλευτής Ηλείας.

       Ο Νίκος Μανιός παρευρέθηκε στις εκδηλώσεις ως κεντρικός ομιλητής. Επέλεξε να προσεγγίσει το φαινόμενο Αρης Βελουχιώτης όχι ιστορικά, αλλά ως απλός άνθρωπος που έχει εμπνευστεί από τους αγώνες του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, και από την προσωπική του γνωριμία με τον Μπάμπη Κλάρα, αδερφό του Αρη.

       Ξεκίνησε, σημειώνοντας τις συμβολικές επιλογές του Αρη όταν μπήκε στη Δομνίστα στις 7 Ιουνίου του 1942 με μια ολιγομελή ομάδα: επέλεξε να πορευτεί με τον λαό και τους εκπροσώπους του, τον παπά και τους δασκάλους, στο πλευρό του. Εθιξε το ερώτημα που συχνά τίθεται: πότε, γιατί, και υπό ποιες συνθήκες ξεσηκώνονται οι λαοί. Ανέπτυξε τη θέση ότι η παράδοση των αγώνων ενός λαού, στην προκειμένη περίπτωση αυτή του 1821, που μπορεί να μην ήταν στην «ημερήσια διάταξη» αποτελεί καταλυτικό παράγοντα των εξελίξεων. Δεν είναι άλλωστε λίγες οι αναφορές του ίδιου του Αρη στο 1821. Στην περίπτωση του Αρη λειτούργησε ακόμη και αντιθετικά προς τη θεωρία του κομμουνιστικού κινήματος: έκανε αγροτική επανάσταση αντί να στοχεύσει στην έξοδο του εργατικού κινήματος στον αγώνα και στα βουνά.

     Επιπλέον, τόνισε ότι ο Αρης δεν στόχευσε πρωταρχικά στο να προπαγανδίσει υπέρ του κομμουνισμού, να γαλουχήσει κομμουνιστές και δευτερευόντως αντάρτες, αλλά ακριβώς το αντίθετο: στήνει έναν ολόκληρο στρατό ανταρτών, από τους οποίους κάποιοι περνούν στο κομμουνιστικό κόμμα. Γι' αυτό άλλωστε και η δυσαναλογία ανάμεσα στη στρατιωτική και πολιτική δύναμη της εποχής του ΚΚΕ. Αναφέρθηκε στην κομματική πίστη που διέκρινε τον Αρη Βελουχιώτη που τον οδήγησε να συμμετάσχει στη διαδικασία αφοπλισμού του ΕΛΑΣ, ειδικά όταν έχει αντιληφθεί από πολύ νωρίς ότι οι Αγγλοι θα φέρουν έναν νέο ζυγό στην Ελλάδα. Η συναισθηματική πίεση και η συνείδησή του τον οδηγούν να συνεχίσει τη δράση και να φτιάξει ένα νέο αντάρτικο.

     Ο Αρης πίστεψε πολύ στους νέους. Προϋπόθεση της συμμετοχής τους ήταν οι αυστηροί όροι που τους έθετε προκειμένου να συμμετάσχουν στον αγώνα. Ηξερε ότι απευθυνόταν σε νέους 18 χρονών. Η εμπστοσύνη στους νέους λείπει σήμερα ανεξαρτήτως αν τους επικαλούμαστε συχνά. Φωτεινή εξαίρεση αποτελεί ο σημερινός πρωθυπουργός της Ελλάδας, γύρω στα 40, γέννημα της κομμουνιστικής Αριστεράς.

     Τέλος, γνωρίζοντας πως ό,τι και να πει κανείς για τον Αρη είναι λίγο, υποστήριξε ότι το κύριο δίδαγμα από τη στάση και την ζωή του Αρη είναι ότι πρέπει να είμαστε παρόντες με όλες τις μορφές πάλης που παίρνει ο αγώνας ανάλογα με τις εποχές και να βρισκόμαστε σε αντιστοιχία με την κοινωνία. Ο Αρης ως γνήσιος αγωνιστής είναι δραστήριος ήδη από τον Μεσοπόλεμο και ως πρωτοπόρος πήρε την απόφαση για τον ένοπλο αγώνα χωρίς να περιμένει να το αποφασίσει πρώτα η κοινωνία. Κατάφερε να πιστέψουν κάποιοι σε αυτόν, αλλά ολόκληρη η κοινωνία να τον αποδεχτεί. Ετσι και εμείς σήμερα πρέπει να πρωτοπορήσουμε, να βγούμε μπροστά και να γίνουμε η μαγιά ενός κινήματος.